Sponzen Ridder

dit is steeds meer een blog, dan wel een homepage

zondag, december 20, 2009

Kling, klokje (klingelingeling)

Morgen gaat de hond onder het mes. De schaar. Knip knip. Tsjakaaa. Twee bakstenen. Knots. U weet wel.

Kwestie dat het achter ons stikt van de loopse teefjes (eigenaars laten die graag *los* lopen in het park) en dat hij al twee keer ontsnapt is om op zondag een paar weggegooide pistolés te eten.

Knip knip. En ik maar mogen uitleggen aan mijn dochter.

Opvallend hoe je als man daar toch heel wat meer empathie tegenover stelt dan dat de gemiddelde vrouw dat doet. Ik ga me authentiek schuldig voelen, als ik hem morgen achter laat bij de dierenarts. Verrader die ik ben.

Als ik er al geraak, met al de sneeuw.


3 Comments:

At 7:14 a.m., OpenID valeas said...

Groot gelijk... De neus en den humhum werken véél te goed samen bij dat beest... Weet je nog die ene wandeling dat hij zo die teckel eum... en hij was nog maar zo'n klein lief pupje...

 
At 1:43 p.m., Anonymous tijdtussendoor said...

Ik heb mijn drie mannen in huis maanden moeten overtuigen om de viervoeter een beetje te laten verbouwen. Achteraf zien ze dat het een goeie beslissing was. Succes!

 
At 10:13 p.m., Anonymous 't gezwets said...

Verwacht u dan maar aan een dikke keffer binnen een paar jaar.
Een gecastreerde vent heeft van nature geen drang meer om in shape te blijven.

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home